از سنن جاذرية بشري است که سبب انس که آدمي با خويشان و اقرباء در گذشته خود دارد روزي که کالبد را خالي مي‌کند و جسد را در ميان قبر مي‌گذارند تا چهل روز جاذبه انس و محبت او را بالين قبر متوفي مي‌کشاند و اين سنت در ميان تمام افراد بشر هست باضافه که در اسلام مبادي و حدود و احکامي براي آن معين کرده‌اند.

شخص متوفي در ديده باقي مانده‌گان جا گرفته و هر کجا مي‌گذرند تو گوئي آن مرده مقابل اين‌ها زنده و قرار گرفته يا بازندگان مخاطب و متکلم است و هر کس انس و الفتش بيشتر باشد از او ديرتر جدا مي‌گردد و در دل ديده او جا مي‌گيرد و اين يک امر طبيعي است که اثر و مآثر گذشته‌گان مأنوس و مألوف همدم و همنشين مي‌گردند و بحکم غريزه خلاقيت آدمي بنسبت همان انس و علاقه ديرتر فراموش مي‌گردند.

گذشته از اين طبيعي مکتب اسلام براي مؤمن ارزشي قائل است که غير مؤمن فاقد اين معني است ولذا مرده و زندة مؤمن محترم است و آيات و احاديثي دربارة مؤمن و زيارت قبور مؤمنين در دست است که از حساب بيرون و محتاج کتاب مستقلي است ولي براي خالي نبودن عريضه بيک حديث اکتفا مي‌کنيم:

قال (ص) الارض لتبکي علي المؤمن اربعين صباحاً ابي ذر غفاري از پيغمبر (ص) نقل کرده که فرمودند زمين براي مؤمن تا چهل روز گريان است اما اين گريه چگونه است بايد بتناسب حال طبيعي زمين درک مفهوم گريه را نمود و آنقدر در زيارت قبور مؤمنين پس از وفات تا مخصوصاً روز اربعين تأکيد شده که حد ندارد و روي همين مفهوم کتب بسيار در اربعين نوشته‌اند که حصر نمي‌شود.

امام حسن عسگري (ع)مي‌فرمايد: و من علائم المؤمن زيارة الاربعين

با اندک توجهي هيچ مؤمن به درجه ايمان بسر حد ايمان حسين بن علي (ع) نرسيده و نخواهد رسيد زيارت حسين در اربعين بقدري اهميت دارد که امام مي‌فرمايد: علامت مؤمن زيارت قبر حسين است در روز اربعين ـ زيرا حسين شهيد دين و شهيد راه آزادي مسلمين و شهيد فضيلت و اخلاق گشته و بر هر مؤمن که سالک راه کمال باشد زيارت اربعين حسين (ع) سزاوار است

نويسنده: زهرا(چهارشنبه 8/12/1386 :: ساعت 1:35 عصر)

نظرات ()